Anneleen Lenaerts: portret van een sterharpiste met een spel vol plezier en emotie

Als een van de meest gelauwerde Belgische harpistes van haar generatie een concert geeft op eigen bodem, kan dat alleen maar goeds beloven. Zeker als er dan ook nog het prachtige soloconcerto van Joseph Jongen op het programma staat. Tussen grootheden als Rimski-Korsakov, Stravinski en Mahler slaat Jongen zeker geen slecht figuur. Volgens Lenaerts kunnen we hem zien als de Debussy of Ravel van België. En die overtuiging klinkt absoluut door in haar prachtige vertolking van Jongens Concerto voor harp en orkest, vakkundig begeleid door het Antwerp Symphony onder leiding van chef Elim Chan.

Speelplezier is de rode draad in de muzikale carrière van Anneleen Lenaerts. Dat bracht haar van de Koninklijke Harmonie van Peer —als een van de grootste muziekverenigingen van Vlaanderen een broedplaats voor muzikaal talent— naar het podium van de Musikverein in Wenen. Sinds 2010 is zij soloharpiste van de Wiener Philharmoniker. Daar maakte ze kennis met een muzikale traditie die gevormd is door grote Duits-Oostenrijkse meesters als Brahms, Bruckner, Mahler en Strauss.
Componisten die in hun tijd direct met het orkest samenwerkten. De kennis van die traditie wordt binnen de Wiener van generatie op generatie musici doorgegeven en creëert de unieke klank van het orkest. Naar eigen zeggen duurde het een tijdje voordat Lenaerts het ‘organisme’ dat de Wiener Philharmoniker is, kon doorgronden. Inmiddels is ze zelf ook onlosmakelijk verbonden met de klank van het orkest.

Wisselwerking
Orkestspel en soleren, voor Lenaerts vullen beide manieren van musiceren elkaar aan: je moet altijd luisteren naar de wisselwerking tussen je eigen instrument en die van de andere musici,
rekening houden met klankkleur van het stuk, je plaats vinden in de beweging van de muziek. Wellicht maakt deze benadering haar tot zo’n veelgevraagd soliste. Zo speelde ze o.a. met het
Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, het Philadelphia Chamber Orchestra en Brussels Philharmonic in zalen als de Wigmore Hall in Londen, de Carnegie Hall in New York, de Berliner Philharmonie en Bozar. Deze indrukwekkende lijst laat zien dat de sterharpiste niet alleen graag in het buitenland op pad is, maar ook regelmatig terugkeert naar België.

Photo (c) Marco Borggreve

Arrangementen
Anneleen Lenaerts wordt vaak geprezen om haar intelligente spel. Die intelligentie komt ook naar voren in haar repertoirekeuze. Hoewel de harp een van de oudste instrumenten van de mensheid is, bestaat de concertharp in haar moderne vorm pas sinds het begin van de negentiende eeuw. Daardoor is het aanbod aan repertoire beperkter dan bijvoorbeeld dat voor viool of piano. Maar dat is voor Lenaerts geen probleem, naast haar harpstudie aan de conservatoria van Brussel en Parijs studeerde ze namelijk ook harmonieleer, contrapunt en fuga aan het Brusselse conservatorium. Dat stelt haar in de gelegenheid om zelf de harp kan schitteren. Daarmee zet ze wederom een traditie voort: al veel invloedrijke harpisten schreven eigen arrangementen van bekende symfonische werken. Zo wordt het harprepertoire steeds verder uitgebreid met muziek die het instrument met al zijn technische mogelijkheden in de schijnwerpers zet. Voor Lenaerts is de opera daarbij een belangrijke inspiratiebron. De melodieën die ze met de Wiener Philharmoniker —het vaste orkest van de Wiener Staatsoper— speelt, zet ze vakkundig om in solostukken voor harp. Zo horen we op haar nieuwe cd ‘Vienna Stories’ de prachtige Fantaisie sur la Bohème de Puccini van Lenaerts’ eigen hand. Voor een bewerking van melodieën uit haar lievelingsopera Der Rosenkavalier schakelde ze haar broer Wouter Lenaerts in, die een arrangement schreef waarin
Anneleen begeleid wordt door strijkers van de Wiener. Zo brengt Lenaerts haar twee werelden —België en Oostenrijk— samen door middel van muziek.

Harpconcerto van Jongen
Hoewel Lenaerts dus absoluut bekwaam is in het naar haar hand zetten van bekend repertoire, vond ze in de zo onbekende muziek van Joseph Jongen al alles wat ze zocht. ‘Het is alsof Jongen zelf harp speelde’, zegt Lenaerts, ‘zo fantastisch goed is het geschreven.’ Jongen, in 1873 geboren in Luik, spiegelde zich in eerste instantie sterk aan zijn stadgenoot César Franck. Later in zijn carrière werden invloeden van het impressionisme en de atonaliteit hoorbaar. Het Concerto voor harp en orkest, een laat werk van Jongen, staat duidelijk in de traditie van de harpmuziek van Debussy. Hij
componeerde het concert in 1944 voor de eveneens (genaturaliseerde) Belgische harpiste Mireille Flour. In het ontstaansproces van het stuk werkten beide musici nauw samen, wat leidde tot een concert dat volgens Lenaerts ‘goed in de hand ligt’. Daarmee maakt ze zeker geen understatement. Bij Lenaerts is de muziek van Jongen absoluut in goede handen, ze speelde het concert al zo
vaak dat ze het tot in de puntjes beheerst. Maar dat betekent zeker geen gewenning, integendeel, door haar ervaring met het stuk kan ze in dialoog gaan met het orkest en de harp laten zingen zoals alleen Anneleen Lenaerts dat kan. RV

Za 20.11.2021 – 15:00
Koningin Elisabethzaal, Antwerpen
Zo 21.11.2021 – 18:00
Kölner Philharmonie, Keulen

Info & tickets >>>

Categorieën:Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s