Beatrice Rana

Voor wie graag (en fanatiek) pianowedstrijden volgt, is Beatrice Rana geen onbekende. Op haar achttien won ze als jongste ooit de Montreal Competition en twee jaar later, in 2013, sleepte ze de zilveren medaille en de publieksprijs in de Van Cliburn Competition in de wacht. Achter de façade van wat een perfect uitgekiende carrière lijkt, schuilt echter een wezenlijke muzikante voor wie de liefde voor muziek op geen enkele manier te formaliseren valt. Zeker, de wedstrijdprijzen, haar nominatie als BBC New Generation Artist en haar platencontract bij Warner Classics plaatsen haar in het vakje van de jonge rijzende sterren. Zelf herleidt ze die successen echter tot één eenvoudige wens: ‘Concerten spelen, dat is wat ik wil doen. Ik ben graag op het podium en spreek met muziek. Niets meer, niets minder.’

Muzikale jeugd
De rust waarmee ze tot haar publiek ‘spreekt’, getuigt van de uitzonderlijke vanzelfsprekendheid waarmee muziek een plaats in haar leven inneemt. In diverse interviews laat ze niet na haar bijzondere kindertijd te schetsen. Ze groeide op in het Zuid-Italiaanse Lecce – de setting kan haast niet fascinerender – en wist zich altijd omgeven door pianoklanken. Haar ouders zijn allebei pianisten. ‘Ze spraken en speelden piano, dus leerde ik spreken en piano spelen.’ De piano werdzo’n natuurlijk gegeven dat het als een communicatiemiddel aanvoelde. ‘Ik vond pianospelen echt gemakkelijk, niet alleen technisch, maar ook om mezelf uit te drukken. Wanneer je naar school gaat, leer je schrijven. Iets over je moeder of zus of je vakantie. Voor mij was schrijven moeilijker dan een verhaal vertellen met muziek.’

Het talent van Beatrice was ongetwijfeld dat van een wonderkind. Haar moeder nam haar als baby gewoonlijk op schoot tijdens de pianolessen. Ze was pas zes maanden toen ze op een keer naar de pianotoetsen reikte en zowaar een toonladder speelde. Niet alleen is muziek een familiaal getinte activiteit, ook wanneer het op haar opleiding aankomt, lijkt Beatrice eerder een honkvaste thuisbasis op te zoeken. Nadat ze bij Arie Vardi aan de Hochschule für Musik in Hannover studeerde, keerde ze terug naar haar mentor Benedetto Lupo, die haar voordien al acht jaar aan het conservatorium van Monopoli had lesgegeven.

Bach en Tsjajkovksi
Rome is haar woonplaats, of zeg maar: uitvalsbasis. Al sinds enkele jaren trekt Rana de wereld rond aan de zijde van topdirigenten en -muzikanten (Chailly, Luisi, Mehta, om maar enkele namen te noemen). Op vlak van cd-opnames heeft Rana ook haar handen vol. In 2015 nam ze Prokofjevs Tweede pianoconcerto en Tsjajkovski’s Eerste pianoconcerto op voor Warner Classics, met Antonio Pappano als dirigent. In een gefilmd gesprek met Pappano en Rana (beschikbaar op YouTube) polste de dirigent naar haar eerdere ervaringen met Tsjajkovski’s concerto. Beatrice speelde het werk voor het eerst wanneer ze twaalf was, mét orkest. Ze herinnerde zich nog goed de geweldige uitdaging waarvoor ze stond: ‘Het is een enorm concerto en een enorm orkest met enorme sonoriteiten. Ik was zo bang de eerste keer dat ik het speelde!’ Van schrik zal ze nu wel niet veel last meer hebben. Intussen won ze met dit werk de finale van de wedstrijd in Montréal, werd haar cd-opname gelauwerd door Gramophone en BBC Magazine en heeft ze er een tournee met Pappano opzitten.

Bachs Goldbergvariaties volgden een gelijkaardig parcours als Tsjajkovski’s pianoconcerto: eerst werden ze ingeblikt op cd, daarna ingepakt in de tourneekoffer. De muziek van Bach, meer nog dan andere werken, is voor Rana een vorm van muzikaal thuiskomen. Haar concertodebuut maakte ze (op negenjarige leeftijd) met Bachs Concerto in fa klein. In datzelfde levensjaar speelde ze ook een Bach-recital in Venetië. Een hele periode speelde ze toen bijna niets anders dan Bach. Ze was daar zo volmaakt gelukkig mee dat er een opmerking van haar leerkracht voor nodig was om haar toch eindelijk ook iets anders te doen spelen. Recensent Jack Buckley was aanwezig op een van Rana’s live uitvoeringen van de Goldbergvariaties. Haar uniciteit als muzikante omschreef hij treffend: ‘Het is bijna alsof ze Bach verwerpt om hem te kunnen omarmen. Hoe kan een pianiste erin slagen om in één toetsaanslag zowel assertief als zwijgzaam te klinken? Haar kunst bestaat erin de muziek te doordringen van contradictorische klanken.’

Beatrice zelf geeft de voorkeur aan live concerten, omwille van de specifieke emotionele impact. Aan het einde voelt ze altijd dat er een zekere verandering opgetreden is in haarzelf en in het publiek. De unieke locatie van de concertzaal geeft aanleiding tot de beste les in muziek die we kunnen krijgen. ‘Zelfs al ben ik op de best mogelijke manier voorbereid, pas op het podium geeft de muziek haar geheimen prijs. De adrenaline van het concert verandert en kleurt de muziek. Ik hou zoveel van dit proces dat ik niet zonder zou kunnen.’ sv

Vr 13.10.2017 — 20:00
Muziekcentrum De Bijloke, Gent
Za 14.10.2017 — 15:00
Koningin Elisabethzaal, Antwerpen
Fabien Gabel dirigent
Beatrice Rana piano
Ravel Le tombeau de Couperin
Tsjajkovski Pianoconcerto nr. 1
Prokofjev Oorlog en vrede (symfonische suite)

Tickets vanaf € 12

Categorieën:Portret, Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s